Ona śpi

ONA ŚPI

Znów proza życia

do długopisu mego lgnie.

Poezja zaś leży,

śpi na serca dnie.

Kiedy znów się obudzi?

Tak długo już o tym śnię!

Próbowałam ją budzić,

mówiąc, że bez niej smutno mi.

Odpowiedziała składnie,

jak ci, co są świadomi.

Cieszyłam się, że wraca,

odradza się powoli.

Po chwili patrzę na nią

i widzę … ona śpi!

[16.03.2018] 

Beata Sadzenica
Copyright by Beata Sadzenica