CZYŚCIEC
Powietrze pachnie smutkiem;
z nieba zaczynają kapać moje łzy;
gaśnie kolejna latarnia, pod którą przechodzę.
Czy znów powieje szczęściem?
Czy wreszcie znajdę pięciopłatkowe bzy?
Czy zapalając światło, na nowo się odrodzę?
Przedzieram się swym szlakiem;
każdy ślad człowieka nosi ślady rdzy;
upadam, lecz wstaję, w trudzie po kolana brodzę.
Wzmocnię się swym wysiłkiem;
wkrótce dotrę do zapomnianej twierdzy;
z pokutnego lochu własną duszę wyswobodzę.
[07.08.2016]
Beata Sadzenica
Copyright by Beata Sadzenica
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz