NIESPOKOJNY WIATR
Po co ten wiatr tak pędzi i gna?
Czy on sam cel swej drogi zna?
Szumi, huczy, szeleści.
Pcha się wszędzie, gdzie się zmieści.
Szarpie ludzi, dachy zrywa.
Drzewa z ziemi wprost wyrywa.
Nagle ścichł i jakby zbladł,
jakby na kolana padł.
Naraz znowu huczy, szaleje.
Co się stało, że tak wieje?
Kogo szuka? Dokąd gna?
Okno lekko uchyliłam, bo za tlenem się stęskniłam.
Wiatr wskoczył na mnie przerażony, że w samotności skona
i zasnął jak dziecko, wtulając się mocno w me ramiona.
[13.06.2015]
Beata Sadzenica
Copyright by Beata Sadzenica
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz